وعده ی دیدارمان سحر بود، یادت هست؟
گفتم عاشق است! سحرگاه اول می آید
اولین سحر نیامدی...
خواب به چشم ندیدم، گفتم سحر دوم چشمانم از تو نور میگیرد،
بازهم نیامدی!
اکنون، ماه هاست که شام تا سحر در انتظار نور، زنده می مانم...
ققنوس
برای زندگی! 3 ساعت دیگر زمان میخواهم...
ساعت اول را برای خنداندن خدا، به کسی کمک خواهم کرد
ساعت دوم، خود را به آرزویم میرسانم، به گریه!
اشک میریزم و اشک میریزم و گریه میکنم! به اندازه ی تمام سالهایی که مصیبت اشکم را خشکانده بود...
ساعت سوم را دو نیم و نیم دوم را به دو نیم دیگر قسمت می کنم
نیم اول را به دوستانم میدهم! زمانی از عمرم نمیگیرد... دوستی ندارم!
پس نامه ای مینویسم! برای تمام دل هایی که شکستم ...
شاید حلالم کنند...
و نیز تمام خنجرهایی که به امانت در قلبم فرو کردند بیرون میکشم... به صاحبانش میدهم! یادگاری، بماند از قلبم...
نیمه ی دوم ...
اولینش را با خدایم حرف میزنم! توبه خواهم کرد... از انسان بودنم!
و دوم را عاشق میشوم، تا دمی عاشقی کنم
بعد با عشق، سبک بار تر از تمام زندگیم پر میکشم....
ققنوس
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
پی نوشت۱: از تمام دوستای عزیزم معذرت میخوام اگر بخاطر مشغله ای که دارم نمیرسم مطالب زیباشون رو بخونم و با توجه به متن های وبلاگشون نظر بذارم،علت این امر اینه که هر هفته فقط برای یک روز امکان آنلاین شدن برای من وجود داره، چون دیگه مثل قبل وقت خالی ندارم و گاها همونطور که میبینید،حتی بعد از به روز شدن وبلاگ متاسفانه وقت اطلاع دادنش رو هم پیدا نمیکنم و خیلی میبینم که دوستان در قسمت نظرات از این مسئله گله میکنن،لطفا برای حل این مشکل در صورت تمابل در قسمت خبرنامه ی وبلاگ اسم خودتون رو در مستطیل بالا و ایمیلتون رو در مستطیل پایین نوشته و روی ارسال به خبرنامه کلیک کنید،تا به محض به روز شدن وبلاگ مطلع بشید،و یا اگر با تکنولوژی آر اس اس آشنایی دارید میتونید آدرس فید ایوار رو به آر اس اس ریدر خودتون اضافه کنید، امیدوارم که بتونم بعدها لطفتون رو جبران کنم.
پی نوشت۲: لطفا تمامی عزیزانی که میخوان از حال علی عزیز مطلع بشن صرفا اینجا رو کلیک کنن.
دوستی دارم،
۲۲ بهار در دنیا عاشقی کرده معبودش را
اکنون روحش، دیدن خدایش را بی تابی میکند
با من دعا بخوان تا خدای منتی دوباره نهد ما را
تا دمی دیگر در کنارمان بماند، چشم بگشاید، قرآنی به سر بگیرد و برای دیگر مریضی دعا بخواند...
یا من اسمه دواء و ذکره شفاء
یا من اسمه دواء و ذکره شفاء
یا من اسمه دواء و ذکره شفاء
به قلبی که خانه ی علی عزیز من است مهمان شو:
http://hessezibayezendegi.blogfa.com
من قدیــســـــــم 
بگذار دستی برای تو به آسمان بکشم
پلکانی برای تو بسازم
بگذار اشکی بریزم دلی طلب کنم آهی بکشم
بـگــذار دعـایــت کــنـم
ققنوس
فعلا روحیه هیچ کاری رو ندارم!
مخصوصا وبلاگ و آپدیت کردن و...
کلا هر کاری که سود چندانی به حال زندگیم نداره!
با خودمون که تعارف نداریم، مینویسیم و مینویسیم و مینویسیم!
از هرچیز و هرجا...
اما آخرش قراره چی بشه؟
یه جورایی، انگشتام دیگه رمق تایپ کردن ندارن!
میخوام واسه مدتی آرامش داشته باشم و فکرکنم، به درسم برسم و به خودم!
شاید برای یک روز، شاید یک هفته، شاید یک ماه...
اصلا شاید از این خونه رفتم و یه خونه ی نو ساختم!
چه میشه کرد، آدما غیر قابل پیش بینین دیگه!
ولی هر جا که باشم، اینجا یا هرجای دیگه، این دل همون دله...
نمیدونم!
تا اطلاع ثانوی هیچی نمیدونم!
هر روز کامنتارو چک میکنم و حرفاتون رو میخونم!
تا وقتی که روحیم کمی بهتر بشه...
تا اطلاع ثانوی...
تعطیل!!!
چه بسیار مخلوقاتی كه بر روی زمین راه می روند که در ابتدا به شكل دیگری بوده اند. فقط یك موجود هست كه تا ابد همان طور باقی می ماند. سال ها بی آن كه عمری بر او بگذرد به همان شكل اولیه دگر بار متولد می شود و آن ققنوس است. دانه و علف نمی خورد، غذایش عصاره میوه ها و ادویه خوشبوی كمیاب است. از طبیعتی كه عقل كل است همه چیز را می آموزد و بدون كمك علم شمردن، حساب ۱۰۰۰ سال را نگه می دارد، پس از آن بر بالای نخل بلندی آشیان ساخته و با چنگالش از مرغوب ترین مواد( از پوست درخت گرفته تا دارچین و دیگر ادویه و صمغ) برای خود بستر می سازد ، می میرد و روحش با دود و بخار معطر به دوردست می رود، سپس از سینه بدن بی جان او ققنوس كوچكی سر بر می كشد تا ۱۰۰۰ سال دیگر زندگی كند و در آن زمان كه شهامت لازم را پیدا كرد تخت و آشیان را كه مدفن پدرش هست بر فراز نخلی رفیع به حركت در آورد و سفر به شهر آفتاب را شروع كند، جایی در معبد آفتاب که آشیان ققنوس خوش می درخشد!
دلخوش به مرگ است برای آن كه بتواند زاده شود. طاق است بی آنکه جفتی باشدش . باکره ای که فرزند خویشتن است. والد خویش است و وارث خود، هم دایه است و هم طفل. در واقع او خودش است ولی نه همان خود، زیرا ابدیت حیات را از بركت مرگ به دست آورده است...
در مورد ققنوس دو نظریه وجود دارد:
الف - مرغی شبیه به قو و عقاب به رنگ قرمز و طلایی .اسطوره ی خورشید یا حیات جاودان گویندش كه از بدن بی جان والدش به وجود می آید و جسد والد را به شهر هلیوپولیس برده و در قربانگاه معبد آفتاب می سوزاند.
ب -پرنده ای افسانه ای که ۱۰۰۰سال عمرکند و پس از طی این مدت تلی از چوب و خاشاك خوشبو گرد آورده ودر آن آتش افكند، بر بالای آن نشسته واز سوراخ های بسیار منقارش سرودی حزین سر دهد و مست گردد و بال بر هم زند چنانکه آتشی از بال او بجهد و در هيزم افتد و خود با هيزم بسوزد و از خاکسترش بيضه ای پديد آيد .گویند موسيقی را از آواز او دريافته اند.
اول خدای را گویم، که هیچ یاری ندارد! تنهاست و درتنهایی بی همتا
دوم غم را! که درد پندارندش! در دوستی موّدت ها دارد و بر او موّدتی نیست از ما
و سوم من! که تنهایی گواه گذشت روزهایم شده و غم، التیام زخم هایم و خدا پناه دردهایم
چهارمین شمع را تو آتش بزن...
چون عشق به دل آید و بر عقل نشاید
انداره ی آن نیست به دنیا ضربانی
آهیست! ز دل خیزد و از داغ برآید
ققنوس
تو خون كسان نوشي و ما خون رَزان انصاف بده! كدام خونخوارتريم
************
گويند كسان بهشت با حور خوش است من ميگويم كه آب انگور خوش است
اين نقد بگير و دست از آن نسيه بدار كه آواز دُهُل شنيدن از دور خوش است
************
اين مِي چه حراميست كه عالم همه زان ميجوشند؟ يك دسته به نابوديِ نامش كوشند
آنان كه بر عاشقان حرامش كردند خود، خلوت از آن پياله ها مينوشند
************
آن عاشق ديوانه كه اين خمارمستي را ساخت معشوق و شراب و مي پرستي را ساخت
بي شك قدحي شراب نوشيد و از آن سرمست شد اين جهان هستي را ساخت
************
هماي
پسرک،
هر روز که از خواب بیدار میشد،به نقطه ای از دیوار خیره میشد، اون نقطه رو میبوسید و بعد خنده ی تلخی میکرد...
اون دیوار جای قاب عکس خالی دخترکی بود که پسرک اونو تنهاترین و واقعی ترین همبازی روزهای کودکیش میدونست، و اون نقطه... خنده ی شیرین دخترک توی عکس بود!
دخترک خیلی زود بزرگ شد و خانوم شد اما پسر ترجیح داد همون پسرک باقی بمونه و با چندتا خاطره ی شیرین از همبازیش زندگی کنه... درسته که اون فقط یه همبازی بود، اما... واقعی بود!
دوست داشتن یه همبازی خیلی شیرین و پاکه، گرچه بچه گانست!
پانوشت۱: کلی از متنو حذف کردم که زهر کلامم محو بشه،متن واقعی تو سینم میمونه، فقط شاید گاهی این نوشته رو کاملترش کنم تا معلوم بشه به چی اعتراض میکنم!
پانوشت۲: همه ی آدمها درگیز یه بازین! همشون همبازیهای ما تو این بازی هستن، فقط بعضیا واقعین و بعضی هم نه!
همبازی واقعی، هست! چون میخواد از بازی کردن همراه تو لذت ببره، اما یه همبازی غیر واقعی میخواد با تو!!!! بازی کنه تا لذت ببره!
تولدت مبارک
بهار بهار
چه اسم آشنایی
صدات میاد
اما خودت کجایی؟
همه میگن بهار اومده!
شادی و سرزندگی آورده!
دیشب اینارو تو تلویزیون میگفتن!
آخه مگه اومدن بهار نباید کلی نشونه داشته باشه؟
پس چرا آخه من هیچی نمیبینم؟!
باور کن تنها نشونه ای که از اومدن بهار دیدم مرد ۲هزار چهره بود!
۳سال میگذره از اون روزی که گفتم بیشتره اون کسایی که دوسشون دارم رو نمیخوام دیگه ببینم.
اما من هنوزم با چنان شور و شوقی از اون آدمهایی که بودنم رو فراموش کردن یاد میکنم که انگار آخرین دیدارمون شب قبل بوده!
یادش بخیر عید که میشد کلی مهمون داشتیم!
من عاشق بهار بودم! عید و عیدی و دید و بازدید عید و کلا هرچیزی که مربوط به عید بود رو دوست داشتم!
همیشه لحظه ی سال تحویل اون لباسای عید نو رو تنمون میکردیم و دور هفت سین خوشکلو منحصر به فردی که خواهرم میچید مینشستیم و قرآن دست میگرفتیم تا سال تحویل بشه و عیدیامون رو بگیریم!
بهترین روز سال واسمون روز ۱۳بدر بود! من و علیرضا و حمیدرضا و محمدرضا و مامان باباهامون و عمه ها و عموها و دایی علی جونم و خالم و پسر عمو ها و... سبزه هامون رو میذاشتیم رو سقف ماشین و همه باهم میرفتیم به دشت و دمن.
حمیدرضا کوچولو بزرگ شده، دانشگاه میره و فقط با دوستاش حال میکنه!
محمد رضا هم که دیگه لیسانسشو گرفته و کم کم باید به فکر سربازیش باشه!
این وسط میمونه علیرضا که اونم به لطف هم دانشگاهی بودن و هم رشتگی و هم خونگی هر از گاهی از احوالات هم با خبریم، البته اونم "هرکس پی یار خودش"
اما حالا دیگه عیدا قشنگ نیستن!
تعطیلات عید واسم تلخ ترین و بی هدف ترین روزای سالن!
تو عید غیر از خوابیدن و فیلم دیدن و درس خوندن کار دیگه ای نمیکنم!
دیگه دید و بازدید عید نمیرم و هروقت کسی میاد به دیدن بابا اینا به هر بهانه ای شده آقای پدر و مامان خانوم رو راضی میکنم که اجازه بدن من حضور نداشته باشم!
آخه میدونی چیه! بعد از این همه مدت و عادت به تنهایی و دوری اگه ببینموشون بازم بد عادت میشم و دلم هوای دید و بازدیدا و روزای قدیمو میکنه! منم که اجتماعی! 
حالا کی بیاد جمعش کنه این دل کوچیک و تنگ مارو! 
حالا دیگه از عید متنفرم! از ۱۳بدر بدم میاد! آخه یادم میفته که چقدر تنهام!
حالا دیگه عید که میشه مهمونی که همخونه و همسفرمون باشه نداریم!
دیگه داییمو نمیبینم! تحمل بچه های خالمو ندارمو بودن اون دوتا وروجک به جای خوشحالی عذابم میده، آخه حس میکنم یکی حریم شیشه ای تنهاییمو میخواد به زور بشکنه و همه چیزرو مثل وسایلم که وقتی این ۲تا بچه میان نابود میشه، به هم بریزه!
دیگه دلیلی واسه شیرین موندن عید نمونده! ۱۳بدر هم که ۲ساله از خونه بیرون نرفتم!
البته ناگفته نماند علت بیرون نرفتن ۱۳ بی حوصلگی نیست بلکه از بچگی علاقه داشتم بدونم اگه ۱۳ رو نری بیرون از شهر چی میشه و این نحسی ۱۳ که میگن چیه! گفتم شاید حداقل این یه تنوعی بشه
به هر حال:
بهار زیباست
بهار لطف خدا به بنده هاشه
بهار مظهر مهربونی خداست
مثل خودم! سال نو تو هم مبارک
-صبح روز ۴شنبه ساعت ۷:۳۰ صبح
از فرط خستگی چشمام باز نمیشه!
یه اس ام اس از مامان! بعد از کلی تشریفات خاصه، پسر گلم تولدت مبارک!
دیشب تا صبح گوشیم واسه خودش زنگ میزد و من با خیال راحت خوابیده بودم...
امسال چقدر تبریکات کمتر شده بود! من بد شدم آیا؟ شایدم بزرگتر شدم و اینجوری بهتره!
بیخیال جواب دادن تلفن!
یه نگاه به پرینت انتخاب واحدم کردم...
مدارهای الکتریکی (۲) - جناب آقای دکتر افشین لشکر آرا
کارگاه - جناب آقای ۳۴ گروه مکانیک
مدارهای منطقی - جناب آقای سید محمد مهدی صافی
وای...
از این بدتر نمیشه! مدار۲ اول صبح اونم با استاد لشکر!
داشتم با خودم کلنجار میرفتم که برم سر کلاس یا نه! آخه راس ۷.۳۰ کلاس شروع شده بود و استاد خشن و بیرحم مثل همیشه اون بالا مشغول جولان دادن و تعریف از خودش بود!
تو همین کابوس ها سیر میکردم که گوشیم زنگ خورد:
-رضا میری سر کلاس؟
-با نا امیدی تمام:
(( آره میرم!))
تاکسی سرویس دم در داره انتظار قدوم مبارک منو میکشه!
چه شروع بدی! روز قشنگم خراب شد!
رسیدم دانشگاه! ساعت ۸:۱۰ دقیقه به وقت محلی
حراست به ریشای تازه از تیغ گذشتم چپ چپ نگاه میکنه!
اما با ابروهای در هم گره کرده ی من رو به رو میشه و چشمای منحوسشو از رخ زیبای من بر میگردونه!
رسیدم دم در کلاس! ۸:۱۵ شده!
به محض ورود تمام نگاه ها به سمت در كلاس معطوف میشه و از اونجایی که من وارد شدم! دیگه هیچکس به تخته نگاه نمیکنه!
استاد عزیزم با ۳ضربه ی مهلک به تخته حواسارو جمع درس میکنه!
حسود!
نه! اين يه خيال اشتباه بود... همه داشتن با نااميدي به درس گوش ميدادن!
شايد اين حواس منه كه امروز بيشتر به همه معطوف شده!
آروم از كنار ديوار ميخزم و يه صندلي خالي واسه نشستن پيدا ميكنم!
وای چرا اینقدر من امروز این درسو خوب میفهمم! چرا اینقدر به استاد لشکر علاقه پیدا کردم؟ آیا امروز روزی دگر است؟
به هر ترتیبی بود کلاس تمام شد و هرچی که هیچکی نفهمید، من خوب درک کردم!
تمام دانشگاه تعطیله غیر از گروه ما! امروز فقط کلاسای گروه برق-اونم فقط از نوع مهندسیش- تشکیل میشه!
رفتم سراغ کارگاه! تعطیله! سید محمد مهدیم که احتمالا نیومده!
آقا سید استاد مدار منطقی- الکترونیک ۱ و ۲ و ۳ - مدار۱ و ۲ - مخابرات و هر چیزه دیگه ای که فکرشو بکنید، هست! حتی اندیشه و تنظیم و اخلاق هم میتونه به راحتی و بدون هیچ مشکلی تدریس کنه...
از خوش روزگار دوروز قبل از این روز تاریخی - ۷ اسفند - یعنی پنجم، خداوند پسرکی به او عطا نمود و از فرط خوشحالی روز دوشنبه کلاس منطقی رو تعطیل کرد و مارو تنها گذاشت! اما نمیدونم چی شد که امروز تشریف آوردن! احتمالا پسرک بهش گفته بابایی تو که تاحالا سابقه نداشته کلاساتو لغو کنی بخاطر من برو سر کلاس! شانس مارو ميبيني تورو خدا؟!! بچشم مثل خودشه!
یا شایدم کلا خوشحالی بچه دار شدن ۱روزه، و داغی بدن استاد که رفته،تازه فهمیده با بچه دار شدن تو چه مخمصه ای افتاده!
خلاصه سید ساعت ۱:۳۰ رهامون کرد که بریم! ۲:۳۰دقیقه از شهر دهات حرکت کردم! ۴:۳۰ دقیقه به شهر خاطره ها رسیدم!
حالا مگه تاکسی گیر میاد؟! ۵:۳۰ رسیدم خونه.
موقع ورود به خونه استقبال گرمی ازم شد به طوری که کمبود محبت این یکی دو هفته ای که نبودم جبران شد!
حاجیه خانم نیستش! ناراحتم! آخه دومین سالیه که ۷ اسفند کنارم نیست!
پارسال فم تشریف داشتند و امسال هم مشهد!
بهش میگم سال دیگه کربلا و سال بعدش هم مجددا مکه انشاا...، اما چرا همش روز تولد من آحه؟! سال که ۳۶۴ روز دیگه هم داره!
دلم کمی گرفته! قرار بود منم امروز مشهد باشم! دلم اینجوری میخواست!
درسته که گفتم دیگه پیش کسی که آشناست نمیرم اما به خدا منظورم دیگه پیش امام رضا نبود!
۴ - ۵ باره که بابا اینا یا تک تک یا با هم میرن و اسم من از لیست خط میخوره! یا امتحان دارم! یا شهر دیگه ایم! یا با اون کاروان منو نمیبرن! دلم خیلی هوایی شده... خیلی نیاز دارم که برم مشهد!
بگذریم...
واقعا چه روز قشنگی نه؟ اصلا هیچ چیزش تکراری نبود! شک داری؟ اینو مدام با خودم تکرار میکردم...
شاید هم منتظر تماس کسی بودم! کسی چه میدونه؟!
ساعت ۶.۳۰ عصر خواب بر من غلبه کرد
و چند ساعتی از همه جا بی خبر بودم! نگو که تو این چند ساعت اتفاقات جالبی دور و برم رخ داده!
۱۰:۳۰ شب با صدایی گرم، و با محبت از خواب بیدار شدم!
بابا بود:
- بابا...
- نمیخوای بیدار بشی؟
- بیدار شو شام بخور!
رفتم دست و صورتم رو شستم! همین که اومدم بیرون با یه میز چیده شده از میوه و شیرینی و کیک و از همه مهم تر هدیه مواجه شدم!
در ضلع غربی هم که پیتزای عزیزم داشت منو صدا میزد!
اما همه ی اینها بدون مامان لطف کمی داشت!
آخی...
من بی خبر از همه جا برنامه ی بیرون رفتنو با خوابم به هم زدم! اما خب خیلی خسته بودم!
بعد از میل نمودن همه ی تنقلات و خوردنی های محبوبم همچنان سر حال نبودم تا اینکه مامان باهام تماس گرفت و ضمن تبریک، کلی باهام حرف زد!
حالا سر حال ترم! اما امروز هم روز خاصی نبود!
نه حس بزرگتر شدن شیرین بود! و نه اتفاق خیلی برجسته ای به جز لطف بیشتر بابا و مامان و خواهر عزیزم وجود داشت...
معمولا آدم روز تولدش منتظره یه اتفاق خاصه! یه روز که شبیه هیچ کدوم از روزای گذشته نیست! یه خبر که شنیدنش زندگی آدم رو عوض میکنه! یک روز زندگی ، متفاوت با سال های گذشته که نشونه ی بزرگتر شدنه!
سال قبل هم بد نبود!
اتفاقای خیلی سختی افتاد که در عین سختی و دردناکیشون واسم شیرین بود!
البته یه اتفاق خیلی خوشایند هم رخ داد واسم که میتونه آیندمو شیرین تر کنه! و این خودش کلی می ارزه...
معدل ها هم که خدا رو شکر خوب بود!
خلاصه روی هم رفته این یک سال از زندگی پر برکنم هم اوایل خیلی سختی داشت ولی از اواسط رو به شیرین تر شدن نهاد!
الان که به پشت سرم نگاه میکنم از خودم راضیم! شاید فقط کمی دنیا کم محبت تر شده!
************تولدم مبارک************
و اينچنين شد كه من براى سومين بار پسر عمو شدم...
اميرعلى به جمع خونواده خوش اومدى!
پرانتز باز! این یکی پسره... منقرض نميشيم! پرانتز بسته!
کنج بن بست زمان
کودکی با قد رعنا و بلند
پلک بر هم میزد،
و چه شیرین می خواند
قصه بازدم تلخ مرا!
دیدم او را از دور...
و جهانی را هم
که به او میگفتند:
ظرف ادراک ظریقی دارد!
من چه میخندیدم، به همه عالم و آدم از دور
و چه می بالیدم، زندگی را در گور
و چه زیباست تو کودک باشی!!!
و نه آنقدر بزرگ
و نه آنقدر بلند
این زمین از حسد توست، به خود می پیچد
و جهان،در این فکر
که سرت بازستاند از جان
و چه زیباست تو کودک باشی!!!
ققنوس
یادت هست مرا باران؟
یادت هست مرا ابر؟
یادت هست مرا دریا؟
...اشک!
...آغوش!
...عشق!
.
.
.
یادت هست مرا... دنیا؟!!!
ققنوس
از تو میخندم...
با تو میخندم...
یادت هست؟!!
بی تو میگریم...
از تو میگریم...
یادش خوش!!!
ققنوس
از من و...
آغوش به ياري دادش!
